Bekentenissen van een verslaafde...
Gisteren in zeven haasten op bureau vertrokken. Feestje in het vooruitzicht, je zou voor minder gas geven. Tot ik, zoals elke avond terwijl ik stil sta aan de verkeerslichten, in mijn handtas graai en mijn gsm niet vind. Paniek! De tas meteen op mijn schoot gezet, alles eruit gehaald en de vreselijke waarheid onder ogen moeten zien: hij zit er niet in! Vergeten op het werk! Terugdraaien? Geen optie, ik ben al te ver en er is dat feestje...
Tja, en dan een hele avond rondlopen terwijl je je naakter voelt dan wanneer je zonder kleren door het Centraal Station zou lopen. Zo erg was het dat ik 's nachts wakker geworden ben omdat ik dat een sms'je te horen.
Uiteraard had ik mezelf gesust met het idee dat niemand me gemist zou hebben, maar er stonden toch 2 gemiste oproepen op mijn gsm. Hoogdringend? Ik wou dat ik kon zeggen van wel, al was het maar om mijn korte nachtrust te verklaren maar...Nah, vrienden die ook richting feestje gingen en wilden weten of ik er al was... . Damn...
Ben ik de enige die hier zo over flipt? Komaan, beken ook! Samen zijn we sterk!
Reacties
Bij mij loopt het angstzweet al van m'n voorhoofd als ik dénk dat ik mijn GSM vergeten ben. Gelukkig is me dit nog niet overkomen. Een ongelooflijk feestje met vrienden, een spannende date met m'n lief of zelfs een optreden van Dave Grohl/Foo Fighters zouden me niet beletten om mijn auto om te keren en m'n GSM te gaan halen. Of nee, schrap dat laatste. Voor Dave Grohl kan ik wel even zónder GSM...
Geplaatst door: Lies | 19 maart 2008 09:21
Ik heb ook een hekel aan mijn gsm vergeten. Al was het maar omdat ik geen uurwerk rond de pols heb en daarvoor mijn gsm gebruik. Ik denk steeds dat er net dán hopen telefoons en smsjes zullen komen, al is dat niet echt het geval, maar toch.. :)
Geplaatst door: ktrn | 19 maart 2008 11:58