Loslopend & Wild

Echt gebeurd. Zaterdag ll. Sex and the City-gewijs op stap met 2 vriendinnen. Praten over verboden liefdes, jasjes, kleine kids, jobs, enzovoort. Slenteren en shoppen door winkelwandelstraatjes van Antwerpen. Struikelen over die Paris Hilton mini-hondjes die het perfecte ontbijt zijn voor de mijne. Plots hoorde ik ze. Schoenen die mijn naam riepen en tegelijkertijd vet knipoogden.  Neen, ik doe het niet. Ik koop deze maand nix! Wegens vorige maand tafel en stoelen gekocht waarbij 't Gat is nog niet dichtgefietst. 
In de winkel trok L dé schoenen aan. Ik hoopte zo dat ze haar zouden passen. Dan kon ik die verleiding langs me heen laten gaan. 'Bah, te krap!', hoorde ik ze zuchten. 'Pas jij ze! Iemand moet ze kopen.' Ik heb ze aangetrokken. In een roes. Arghhhh, ze zaten perfect. Aubergineblauwpaarse enkellaarsjes met van die uitgesproken veteroogjes. Liefde. Ik heb nagedacht of ik 't wel kon doen. Of ik mijn kinderen nog kon eten geven deze maand. Mjnee. Maar 't is zoals een dessert na een surieuze maaltijd. Ergens heb je nog een plekje in je maag vrij.Niet? waar zit die reserve creditcard. Alléén maar te gebruiken in noodsituatie. Dit izzzzz een very urgent matter. Trouwens, geld verdampt toch met die financiële crisis. Je kunt 't beter investeren in spullen waar je nog plezier aan hebt. En dus creditcard door de terminal. Geen tuuuut wegens 'ontoereikend saldo' (ik leef met name zeer scherp deze maand). En ze zijn van mij. 's Avonds heb ik ze voorzichtig uit de doos gehaald. En op de tafel te pronken gezet.