Wat hebben we geleerd?
V. gaat sinds 3 november naar het peuterklasje. Hij vindt het precies wel leuk en volgens de juf amuseert hij zich te pletter. Ja, ik zeg wel degelijk "precies" en "volgens de juf" want zelf komt hij bitter weinig vertellen. Als ik hem 's avonds vraag "wat heb je gedaan vandaag in de klas" antwoordt hij bokkig "NIETS". Ok, de eerste dagen kan je met zo'n antwoord nog leven, maar wanneer hij in week twee plots zegt: "KINDJES DUWEN EN SPEELGOED AFPAKKEN" gaat er wel een (alarm)belletje rinkelen. Effe polsen bij de juf. Er is niets van aan. Zucht...gelukkig.
'k probeer nog steeds iedere avond uit te vissen wat V. precies gedaan heeft die dag, maar veel meer dan "gespeeld" (toch al een vooruitgang, nietwaar) of "gestempeld" krijg ik er niet uit. Behalve gisterenavond dan. Toen vloog ineens zijn hele nieuwsjaarsbriefje uit z'n mondje alsof het niets was. Om af te sluiten met de woorden "van je kleine ukkepuk". Waarop hij nadien beteuterd zei "mocht briefje nog niet aan mama vertellen van de juf".
Voilà...en dat is nu precies de manier waarop een 2,5 jarige een volwassene zich schuldig kan laten voelen. 'k heb me dan ook voorgenomen om vanaf nu tot na nieuwjaar niet meer te polsen naar mogelijke activiteiten in de klas. En wie me kent, weet dat dat verdomd moeilijk zal worden!