Loslopend & Wild

Vorig jaar in de zomer was ik net op tijd in het Boston museum in New York om de tentoonstelling van Takashi Murakami te zien. Eén zaal ging toen al over de samenwerking tussen deze Japanse kunstenaar en Louis Vuitton. Om deze samenwerking nog eens extra in de verf te zetten, bedacht het creatief bureau SET deze variant van de QR-code.
Een QR-code is een twee-dimensionale streepjescode en ziet er meestal uit als een ingewikkeld zwart-wit blokje - een beetje saai dus. Nochtans wordt ze in Japan hoe langer hoe meer gebruik op bijvoorbeeld tijdschriften, bushaltes en visitekaartjes.

Gepubliceerd door Webmistress om 03:48 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Vraag de gemiddelde 12-jarige naar haar mening over Martin Margiela en je wordt op rollende ogen onthaald. Vraag het aan Tavi en je bent zoet voor een half uurtje. Tavi komt uit Chicago, is net groot genoeg om in de achtbaan in Eurodisney te mogen en verklaart zelf : 'is not cute'. Tavi is ook de schrijfster van de meest populaire fashionblogs in de States. En daar heeft leeftijd weinig mee te maken, als je er de blog op naslaat. Ze leest liever Vogue dan naar televisie te kijken (al vindt ze The Lion King wel leuk), fotografeert haar favoriete outfits, en houdt een inspiratie-archief bij.
Of ze nog met poppen speelt, vertelt ze niet...

Gepubliceerd door Norma-Jeane om 08:33 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Geef maar toe...als jij naar een show als "Idool" of "X-Factor" zit te kijken, geef je ook constant commentaar op alles en iedereen die passeert. Die is te klein of te groot, die andere is dan weer te dik of te dun. En die heeft dan weer te grote oren of een rare neus. En ja, je vormt je meteen een beeld van die persoon, nog voor je hem of haar hebt horen zingen.

Zo gebeurde ook in het Engelse Britains Got Talent 2009. De 47-jarige Susan Boyle wordt niet meteen op applaus onthaald wanneer ze de bühne bestijgt en de juryleden bekijken haar alsof ze van een andere planeet komt. Ten eerste heeft ze haar leeftijd niet mee, ziet ze er niet wulps genoeg uit voor een X-Factor-achtige wedstrijd én heeft ze net iets teveel noten op haar zang om goed te zijn.

Maar al bij de eerste noot die ze zingt, geef ze iedereen lik op stuk! Kijk maar...

Of hoe vooroordelen snel de wereld uit geholpen kunnen worden!

 

Gepubliceerd door Stitch om 01:34 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Iedereen zit anders. Volgens ontwerper Alice Wang zou iedereen dan ook een speciaal aangepaste stoel moeten hebben. Met haar project Chairs for the Dysfunctional ontwerpt ze stoelen voor alle mogelijke irritante zitgewoontes: met je voet wiebelen, op twee poten kantelen, achterstevoren zitten, en natuurlijk ook de stiekeme schetenlater.

Ideaal als je makkelijk lucht maakt en het moeilijk kan inhouden tijdens formele bijeenkomsten zoals dineetjes of vergaderingen. Billen dichtknijpen kan (met een beetje geluk) het geluid onderdrukken, maar de geur blijft altijd hangen. Niet met deze stoel, die als er iemand een scheet op laat, dat luidkeels verraadt door het geluid in zijn klankkast te versterken.

Gepubliceerd door Webmistress om 11:57 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)